Owszem, mówi o kupnie sobie czegoś drogiego, ale czemu go stać? Bo ciężką pracą do tego doszedł, bo nie siedział na tyłku tylko działał i teraz może sobie na to pozwolić.

W pozostałej części wykładu mówi tylko i wyłącznie prawdę. Może i oczywistości, ale widząc jakie mamy społeczeństwo nikt się do nich nie stosuje.

Chyba, że kompletnie nie zrozumiałeś tego wykładu, albo osiągnąłeś już tak dużo, że dla Ciebie to nic nowego.

W takim razie daj namiary na swój zespół i powiedz gdzie można kupić Twoją płytę.

Chyba, że kompletnie nie zrozumiałeś tego wykładu, albo osiągnąłeś już tak dużo, że dla Ciebie to nic nowego. W takim razie daj namiary na swój zespół i powiedz gdzie można kupić Twoją płytę.

Oczywiście (bo to oczywistość). Ale poza ciężką pracą w życiu liczy się jeszcze pasja i dusza. Spotkałem się jakoś niedawno, chyba przy którejś z próbnych matur z polskiego z tekstem o tym, że lenistwo jest ważne - oderwanie się od prawdziwej, pożytecznej na przyziemnym poziomie pracy daje czas na rozwój wewnętrzny. Jeśli marzeniem jest kupienie sobie campera, to prawda, jest to na tyle proste, że kluczowa jest praca, bo praca da pieniądze, a to jest tu najważniejsze w drodze do celu.

Potrzebuję dostać emocjonalnego kopa, albo przez dłuższą chwilę leżeć i puścić swoje myśli luzem, aż bez żadnego popędzania dotrą do tematów dziwności świata i jego mieszkańców, albo po prostu iść sobie korytarzem i mijać kumpli aż nagle do głowy niespodziewanie wpadnie pomysł na jeden ciekawy rym, który w ciągu następnej godziny ciągnie za sobą piętnaście kolejnych.

A cel nie zawsze da się jasno zmierzyć. Niezależnie od propagowanego podejścia do tej kwestii, żeby robić jasne plany, stawiać wymierne cele, ple ple ple, marzenia czasem nie da się zmierzyć.

Nie mówię tu rzecz jasna o panu Walkiewiczu - jedynie zaznaczam, że czasem warto się zastanowić nad tym wszystkim.

Mogę dać sobie czas. Ale ten czas to nie wytężona praca. To tylko kolejne kwadranse bezproduktywnego patrzenia w ścianę albo wyluzowanego pisania z kumplami dla frajdy, rzeczy, których żaden dojrzały i poważny człowiek nie nazwałby w istocie pracą.

To nie wytężona i sumienna praca, a pasja i przemyślenia, to luźne godziny patrzenia w nicość, które wzbogacają mój wewnętrzny świat o nowe przemyślenia, idee, wizje, które potem mogę przekuć w nowe piosenki, teksty, wątki historii. To moje własne marzenia, których nie przeniosłem jeszcze w jakąś wyraźną i wymierną rzeczywistość przez, przyznam, niedobór mimo wszystko koniecznej pracy, ale wierz mi, że jestem z tych rzeczy w mym rozumie i duszy dumny bardziej niż mógłbym być z doskonałego wykształcenia i pracy - ale to czas pokaże jeszcze wiele, bo dopiero co przygotowuję się do matury.

Strzępienie języka powtarzając w kółko to samo nie zmienia szczególnie wiele.

A wiem jedno: społeczeństwo jest dziś o wiele za bardzo zakochane w truizmach.

A wszyscy mądrzy ludzie sukcesu lubią powtarzać slogany, w których zacząłem znajdować coś krzywdzącego. Cała ta propaganda sukcesu sugeruje jasno, że świat jest sprawiedliwy i każdy dostaje to na co zasłużył. To nie jest prawdą. Nawet nie chce mi się tego dowodzić. Wiem po prostu, że słysząc po raz kolejny bzdury o wartościowych ludziach, o tym, że wystarczy żebym bardzo chciał być lepszym człowiekiem a tak się stanie i żebym ciężko pracował a marzenia się spełnią, czuję się, jakby ktoś rzucił mi czymś mokrym w twarz. Bo wiem, że nazywa mnie bezproduktywnym człowiekiem bez woli walki i zapału do spełnienia swych marzeń. Że czuje się lepszy, bo jest człowiekiem sukcesu.

Bo ma campera a ludzie go słuchają, bo też by chcieli mieć coś drogiego a nie wiedzą jak się zabrać. To gadanie dobre dla ludzi, którzy nie mają realnych życiowych problemów, na przykład dla mnie - problem w tym, że nigdy nie chciałem być jednym z nich.

Wychodzę z takiego założenia- jak ktoś serio jest artystą, to ma na tyle skomplikowaną osobowość i przemyślenia oraz wizje, że nie musi dorabiać na siłę ideologii do tego wszystkiego. Im bardziej jesteś walnięty w środku, tym bardziej potrzebujesz pragmatyzmu i twardego stąpania po ziemi, aby zamienić to wszystko w coś więcej niż zwykłe wytwory "artystycznego" ja.

Jeśli nie potrafisz przysiąść na tyłku i przemyśleć tematu na tyle, żeby jednak go zmierzyć, to nie masz szans na osiągnięcie go. Sorry bro.

To po co wpychasz tutaj temat Campera, który został podany jako niewinne głupie marzenie z dzieciństwa, które w końcu mógł spełnić, bo akurat miał kasę?

Wybacz, ale śmierdzi mi to pokrętną erystyką.

Cholernie uogólniłeś jego przesłanie, a potem wsadziłeś do jednego wora z prawem koranicznym. To, że niby nie mówiłeś o nim, nie oznacza, że nie miałeś tego na myśli. Jeszcze na koniec "I to kolejny cios w pracę na swe cele bez wytchnienia." WTF? Najpierw się rozpisujesz i porównujesz, potem mówisz, że jednak nie o to ci chodziło, po czym ogłaszasz zwycięstwo? Jesteś w stanie się dokładniej określić?

Możesz jeszcze i ze 3 eposy napisać na ten temat, ale nie zmienia to faktu, że to się zwie- lenistwo.

Uwierz mi, że są ludzie, którzy w ciągu dnia robią kupę rzeczy, a potem i tak mają czas na przemyślenia i pasje.

No i jest. Tak samo lepszy ode mnie i większości populacji. Deal with it. Świat jest taki, jakim go widzisz (truizm), nie tęp wizji innego człowieka, bo jest inna od twojej. Dla niego jest tak samo prawdziwa, jak twoja dla ciebie.

Każdy ma realne życiowe problemy, w ogóle nie rozumiem skąd twoja teza. Skoro nie umrę jutro z głodu jak nie zapoluje na dzika, to od razu moje problemy są mało ważne? To czym do cholery są? Matrixem? Simsami? Nie zauważyłem żadnego zielonego cholerstwa nade mną, więc chyba żyję naprawdę i problemy są realne. Jak każdej innej osoby.

Teraz nawet gdybyśmy udowodnili, że nie masz racji nadal byś brną i próbował nas indoktrynować.

ludzie zżymają się, że ciągle ktoś im próbuje te same truizmy wciskać, ale ilu z nich próbowało chociaż jeden taki truizm wprowadzić w życie